PRZED BOGIEM
(fragmenty)

I
Tyś moc wiekuiście pierwsza, co unosząc się nad wodami samotnie
Królowała pośród jawnych mroków i dzikiej nicości
Przedstwórczej!

Tyś pięknym pogłosem w głębinie Edenu,
Kiedy pierwszy człowiek zakrywa srom liściem figowym:
Adamie! Adamie!

Tyś pięknym tajemnym głosem krzaka ognistego,
Wołającym imię pastusze w pustynny żar południa:
Mojżesz! Mojżesz!

I głos ten - o cichych oczach widzi mnie klęczącego
W późną noc przy nieczystej kobiecie - i słyszę pogłos
Wołający mnie po imieniu. - -

VI
Boże, pomęczeniśmy i pomdlali,
Dniem i nocą,
W śnieg i mróz
Białego szlochu,
W złocie lata, pod błękitną tkaniną niebios
I w obfitości plonów ogrodów podniebnych.

Boże, przesyceniśmy już widokiem
Nieprzeliczalnego marszu stworzoności
Po krociach dróg tego świata,
W blasku dnia
I cienistym mroku nocy!

Chcemy ujrzeć nowy świat,
Odmienny cel i nowe słońce,
I nowy, blado sunący półksiężyc
Na naszą głową!
I pragniemy spokoju, odległy Boże!
Spokoju pobielonego domu
Pod napojonymi rosą i błękitem
Rozgwieżdżonej nocy palmami!

W rozgwieżdżone noce rozwiera się źródło
Rozgwieżdżonej miłości i śpiewu - -
Pragniemy śpiewać nowy hymn
O nowej miłości wspaniałej kobiety
Ze splotami czarnych włosów
Kryjących marmur jej ciała,
Gdy powietrze nasycone jest wonią wiatru,
Co dotknął jej włosów w przelocie.

VII
Że jest, wiem z głębi duszy,
I że napełnia swym tchnieniem świat, który stworzył
Pośród pustyni wód.
Głos jego to rozgwar rozwydrzonych targowisk,
Pogrążonych w morzu rozpalonego złota,
Gdzie samochody warcząc gnają jak dzikie bestie
I gdzie skrzypią krągłe koła furmanek - -
Głos jego to rozpasana kipiel morza,
Rozgrywającego swą grę z grozą morskiego prądu
I z dziką rybą.
I w tym bezkresnym tysiącgłosym morskim nokturnie,
Wyśpiewanym z błękitnej głębi serc,
Kiedy gwiazdy wschodzą na niebie i na wodzie,
Opada krągławe migotanie, niosąc się
Po falach w najgłębsze czeluście - -
Głos jego to wichrowy lament świata,
Pod którym dygoczą najgęstsze lasy,
I krzyk drzew
Obudzonych ze snu,
Rozcapierzonych w mroku - -
I szept traw północą na błękitnych łąkach,
I poszepty mrocznego strumienia z wierzbami
O rozkołysanych gałęziach i głowie
Opuszczonej...
I ryk rozlegający się w żółtości pustynnego piachu
Ryk lwa,
Kiedy w zenicie błękitu dostrzeże gwiazdę, świecącą mu
W same oczy
I drażniącą oślepiająco źrenice...
I słodkawo-gorzki śpiew deszczowy po nocy,
I poszczekiwanie uliczne w noce księżycowe,
Budzące dreszcz krwi tętniczej i wzburzające
Źródło łez - -
Doznawałem Jego bezsłownego głosu w głębokiej ciszy:
W rozwierających się wrotach brzasku,
W pochodzie gwiazdozbiorów i zwieraniu się
Czerwonego serca zmroku, i w zaciąganiu się
Jedwabnych zasłon jasnego błękitu -
I w łopotaniu mego cienia na ścianie przy wzejściu gwiazd,
I w jego śmiertelnym upadku na podłogę - -
I w rytmie zegara w ciemnościach:
Tik-tak...
I w tętnie rąk i w krążeniu krwi,
I w srebrze nocnej poświaty
U mych stóp
Na moście.
Gdy siadam rozchełstany na skraju łóżka,
Ucho me słyszy:
Serce me stuka, skuta, stuka - - -
Lecz ażeby był,
Nie dość mi wiedzy i czucia -
J e g o ujrzeć, oto trud mej duszy!
J e g o ujrzeć w całej Jego chwale!
I rozpłynąć się w Jego łonie, i zapaść się,
Jak zapada się Jego słońce o zachodzie
I jak wstaje z Jego łona o poranku -
I tak całe życie będę wędrował nie znając spoczynku
I nie ustanę
W uporczywej budowie ogromnej drabiny,
Wyśpiewując w niebiosy alleluja:
Aby mi się ukazał w mej dalekiej pielgrzymce
W c a ł e j swej chwale!

(przeł. Witold Wirpsza)

ŚMIERĆ
A ostateczną drogą świata: śmierć.
Idzie się tam, gdzie purpurowy nieba brzeg
i błękit, co w głębi rozelśniony, zimny,
oparty o gałęzie dzikiej wikliny,
gdzie wzgórza grobów niezliczone.
Wśród martwych drzew są czarne skrzypce
i ptaki wiszą głową w dół, ptaki pod gałęzią...
a jeszcze niżej trwają dziewczyny,
osypane czarnymi włosami - -
dziewice ze zmartwiałą ręką na łonie...
a u nóg ich rozrzucone gołębie: to lata dziewczyn - -
i stoi w prószącej głębi mauzoleum, dziwny nagrobny namiot,
jakby sama cielesność uformowana w kształt głowy.
Jest ciężka cisza... O gdyby ktoś w tym lesie
krzyknął,
być może usłyszałby tylko echo
i pojawiłby się tysiącooki młodzieniec z mieczem
z rozjarzonymi ogniem oczyma, drgający, falujący żmiją:
Kto stronę śmierci odważył się zbudzić?!
Jest cicho, cisza...
I tylko na skraju mauzoleum o przedziwnej architekturze
bije źródło czarnej krwi
bezszelestnie...
rozrasta się dalej w rzekę,
toczy szeroko...
A na brzegach bieleją wzgórza kości, skłębione włosy,
I oczy, oczy... od bezpamiętnych lat!
A na rzece zimno-ciemniej się kołysze i obraca
jakaś głowa o tysiącach twarzy dookoła
i skanduje ponad krwawo-czarną wodą słowa
o dwu zgłoskach: wszę-dzie...

SAMOTNICY ŚPIEWAJĄ
I w końcu, bracie, samotni jesteśmy, samotni wszyscy!
Wybrańcy Boga, wyniesieni ponad wszystkie stworzenia -
Dzieci Adama obdarowane m o w ą!

A że dane jest nam znać siedemdziesiąt języków,
garbi nam plecy suma wszystkich ciężarów:
siedemdziesiąt rodzajów cierpień.

Więc nocami kołyszemy na posłaniach lament,
małe punkty zagubione w samotnych przestrzeniach,
każdy rzeźbi swój płacz, w s w o i m języku, swego cierpienia:
biada nam, biada!

Lecz choćby nie wiem ile było płaczu,
nie słyszy wszystkie siedem nieb,
ogłuchły!

Bo co wart p o w i e d z i a n y płacz,
co warta łza, która przecieka,
utysiąckrotniona - przez sześć tysięcy lat?! -

Toteż jest głuche siedem nieb,
a nasze cierpienia są siedemdziesięciokrotne!
I w końcu, bracie, samotni jesteśmy, samotni wszyscy!

Bez Boga,
bez miejsca
dla naszej głowy
umęczonej!

(przeł. Roman Śliwonik)

------------